Komiser Cemil değiştiremedi, Behzat Ç. hiç değiştiremez from sanalt.net on Vimeo.

Uyum sağlayamamış bir karakter olarak Behzat Ç

Bir Ankara Polisiyesi olarak Eylül 2010′dan beri ekranlarımıza konuk ettiğimiz, geçtiğimiz aylarda da bir de sinema filmine dönüşmüş halini salonlarda izlediğimiz Behzat Ç., “yeni müktesebata” uyum sağlayamamış bir içimizden biri karakter. Emrah Serbes’in bir roman için yarattığı bu karakter, cinayet bürosunda görev yapmakta ise de zaman zaman güncel politik olaylara ilişkin de mesajlar vermeyi ihmal etmiyor. kot beyazlatırken hayatları kararan kot taşlama işçilerinin dramından işkenceye, kaçak işçilere kadar pek çok meseleye değiniliyor. Örnek vermek gerekirse, dizinin bir bölümünde hidroelektrik santrallerin yapımına karşı çıkan yaşam savunucularını alt planda konuk edip onların söylemlerinin geniş kitlelere ulaşmasına aracılık ediyor.

Harun: Bahar Abla’yı mı almışlar?
Behzat: Heee.. Yine gözaltına almışlar.
Harun: Konu ne?
Behzat: HES !
Harun: Hak, Eşitlik, Sol değil mi? ne?
Behzat: Gazete oku lan biraz !

Komiser Cemil: “Nereye elimi atsam bir kötülük, bir çirkinlik çıkıyor. Hepsini düzeltmek istiyorum düzeltemiyorum”

Biraz eskilere gidelim. Yıl 1975. Ülke bir yıl önce Kıbrıs’a müdahalede bulunmuş, Ecevit’in ortanın solu diye tabir ettiği bir ortam içinde toplumsal dinamiklerin oldukça yüksek olduğu bir dönemdir. Cüneyt Arkın ise, o zamana kadar Yeşilçam sinemasının Malkoçoğlu ve Karamurat gibi film-dizilerinin aranılan bir jönü iken değişen rüzgarla beraber artık daha toplumsal içerikli filmlerde oynamaya başlamıştır. İşte burda sözkonusu ettiğimiz Cemil filmlerinin oluşması da bu evrededir. Filmin öyküsünün de bizzat filmin yönetmeni olan Melih Gülgen ile beraber Cüneyt Arkın tarafından ortaklaşa yazılmış olması da Cüneyt Arkın’ın geldiği noktayı göstermesi bakımından önemlidir.

Film konusu itibariyle basit bir polisiye gibi görünürken yan olaylar ve Komiser Cemil’in diğer karakterlerle olan diyalogları bize başka kapılar da aralar. Ama bu filmin o dönemin sansür kurulu tarafından yasaklandığı, ancak o kurulun istediği düzenleme ve değişikliklerden sonra filmin gösterimine izin verildiği de atlanmamalıdır. Bu sansür kurulu değişik görüşteki kişilerden oluşuyordu, film tüm bu görüşlerdeki kimseleri birden rahatsız edecek kadar tümünden devrimciydi. Üstelik bu durum filme o kadar işlenmişti ki, kurulun istemediği bazı diyalogların ve görüntülerin çıkarılmış olmasına rağmen, film bu devrimciliğinden bir şey kaybetmiyordu.

Cemil filmi, kumsalda genç bir kızın koşuşması ve sonra ölü olarak bulunmasıyla başlar. Bu sırada Melike Demirağ’ın ‘Uyu Yavrum Ninni’ isimli parçası duyulmaktadır. Film boyunca gelişen olaylardan anlarız ki, bu kızın ölümüne uyuşturucu kaçakçılığı da yapan Vehbi Tok (isim seçimine dikkat) isimli bir işadamı sebep olmuştur. Ancak nüfuzu nedeniyle yeterli soruşturma yapılmasına engel olur. Baba, kızının öldürüldüğünü düşünmektedir. “Ama intihar etti diyecekler” der eşine. Gerekçesi de şudur: “Çünkü biz zengin diiliz, yoksul da diiliz ama onları harekete geçirecek paramız yok”. Baba adaletten ümitli değildir ve öldüreni bulunca onu öldürmek üzere silah talimi yapmakta olan eski bir askerdir.

Kızın annesi yokluk yüzünden kızın evden ayrıldığını söyleyince babanın cevabı daha toplumsal oluyor: “Çocuklar herşeyi televizyonda izliyor, kokuşmuşluğu, namussuzluğu, yokluğu, varlığı…”

Komiser Cemil, kızını arayan öfkeli baba, soruşturmayı derinleştirmeyen amiri, her yerde karşısına çıkan Vehbi Tok arasında gidip gelirken bacağı sakat olduğu için yürüyemeyen ve hastanede kalan oğlu ile de ilgilenmeyi ihmal etmemektedir. Hastanede karşılaştığı eski eşi ile Cemil’in şöyle bir konuşması olur:

Karısı: Ne olurdu isteseydin herşeyimiz olurdu?
Cemil’in cevabı nettir: Oğlumun tedavisi için patronlardan alacağım her kuruş rüşvet, ülkemde doğan her yavrunun gelecek güzel günlerini karartan bir lekedir!

Sakat çocuğunu hayvanat bahçesinde gezdiren Cemil’e oğlu yakınır: Hayvanları böyle kafese kapattıkları için çok üzülüyorum baba.
Cemil’in yanıtı şöyle olur: İnsan insanı öldürdüğü, birbirlerinin hürriyetine saygı duymadığı müddetçe, hayvanların yaşaması hep daha kötü olacaktır oğlum.
-Sen bunun için mi polis oldun baba
-Evet oğlum. İnsanlar vahşete başvurmadan geçinmenin yolunu bulamadılar daha.

Oğluyla kunuşması sürer. O dönemin anti-amerikancı havası kendisini filmde şöyle gösterir:
-İngilizlerin, İtalyanların, Fransızların, gelip topraklarımızı yağma etmesi doğru mu baba? Bir de onlar hep dünyaya medeni memleket olduklarını söylerler.
-Bu medeni memleketler her zaman yoksul ülkeleri yağmalayıp geçinmişlerdir. Şimdi de Amerika aynı şeyi yapıyor.

Patronlar her zaman bildiğimiz gibidir. ABD’den gelen bir adam Vehbi Bey’e “Şu grevleri durdurun dedik bir şey yapmadınız” diye çıkışır. Vehbi Bey, “Hiç öyle olur mu der”, alır mahzene götürür. Burda elleri bağlı dövülmüş şekilde insanlar vardır. Vehbi Bey takdim eder: “İşçi temsilcileri. Bize karşı gelenlerin ne jhale geldiğini görüyorsunuz”. Amerikalının cevabı şöyle olur: “This is very good .Thank You”.

Evet, Cemil’in patronlara tavrı nettir. Ancak Cemil’in müdürü Vehbi’nin böyle bir şey yapmış olamayacağını, Vehbi seçim öncesi bir çok politikacıya seçim yardımı yapmış da olduğu için savcıya böyle bir dava açmasını söyleyemeyeceğini söyleyip “Bu iş bitmiştir” der. Cemil bu söylenenlere inanamaz ve: “Milyonlarca kaçak sigara yakalıyoruz, elimize iki motorcu geçiyor. Sakallı, kendi halinde kravatsız adamlar. Kilolarca esrar buluyoruz. Yakalanan yıllanmış bir zavallı esrarkeş. Bunlar bu büyük işleri yapabilirler mi. Bunların arkasındaki o kravatlı patronlar nerde? Onları, onları kim koruyor?” diye sorar.

Tüm bu kıstırılmışlık içinde Cemil yakınır: “Herşey beni huzursuz ediyor. Bozuk düzen. Nereye ellimi atsam bir kötülük, bir çirkinlik çıkıyor. Hepsini düzeltmek istiyorum düzeltemiyorum neden küçük kızlar orospudur? Neden onları öldürürler. Neden hapishaneler var. Çözemiyorum bir türlü”.

“Bir sigara ver bana”

Film bu yoğunluğuyla akıp giderken bazı diyaloglar, şimdi Behzat Ç.’dekileri andırıcasına yüzlerde gülümseme bırakır. Cemil’in sürekli birisinden sigara istemesi ise filmin unutulmazları arasındadır.

Cemil, karakolda, bir amerikan pazarına molotof kokteyli atan bir zanlıyla gülümseyerek bakar ve onu tutan polislere “yanlış yere getirmişsiniz tımarhaneye götürseniz daha iyi olurdu” der

Otopsi raporunu sorur: Nasıl kullanmışlar esrarı
-Nefes çekmişler

Ölen kızın ölmeden önce gittiği eve giderler. Bir porno film çekimi yapılmaktadır.
-Bunlar da kim yahu?
-Ne bileyim ben.
Cemil-Noel Baba’yım evladım.
Yılbaşında gel öyleyse.
Cemil-Kızı bu tür eğlentilere sen hiç götürdün mü?
Ben et satıcısı değil sanat yönetmeniyim.
cemil-Ah, belli oluyor. Kan film festivalinde görüşürüz.

Kızın babası kızının intikamı için atış talimi yapmaktadır.
Cemil’in yardımcısı-Bu herifi tutuklayalım
Cemil-Neden, şişelere nişan aldığı için mi
Cemil’in yardımcısı-Nasıl olsa günün birinde birini vuracak

İki kadını kaçırıp evde rehin tutatn Kudret’e yapılan operasyonda, Cemil elini kolunu sallayarak içeri girer. “Kudret bir şey yapmaz bana. Beni çok sever” İçeri girip Kudret’i tekme tokat yıktıktan sonra da Kudret’e döner. “Bir sigara ver bana” der. Bunu gören Cemil’in yardımcısı:” Bayaa anlaşıyormuşsunuz siz” der. Cemil’in cevap: “Severim keretayı, aynı mahallede futbol oynadık”

Havaalanında bir araca takip yapılır:
Cemil hem araç kullanmakta, hem de telsizle talimat vermektedir:
-313 Beni dinle..Sarhoş taklidi yap, Clark Cable’ın sarhoşluğu yanında hiç kalsın, Merkeze haber vermeyi de sakın unutma, Anlaşıldı mı? Tamam

Vehbi Tok: “Hergün sürüyle insan ölüyor. Kader bu”

Filmin sonlarına doğru, Komiser Cemil ve yardımcısı, Ecevit’in Taksim’deki bir mitingine gitmişlerdir. Ecevit kürsüde Pol-Der ve Pol-Bir ayırımına işaret ederek “Gerçek Polis’e saygı göstereceğiz Ötekisine eli kanlı hain muamelesi yapacağız” demektedir.. Komiser Cemil, film boyunce tam da burda ifade edilen “gerçek polis” karakterini çizer. Ancak kızı Vehbi Tok’un öldürdüğünü anlamasına rağmen adaletin bir şey yapmaması üzerine, sansür kurulundan önceki sonda, Vehbi Dok’un üzerine vinci sürerek öldürür, sansür kurulundan sonraki sonda, polisler gelip Vehbi Tok’u yakalarlar.

Komiser Cemil ile Vehbi Tok arasındaki şu diyalog da ilginçtir.
-Ya gencecik bir oğlun olsa, esrar kullansa, ve ölse, ne hissedersin?
-Ne mi? Hergün sürüyle insan ölüyor derim. Kader bu.

Hasılı, Ecevit’in ortanın solunun rüzgarına, Pol-Der’in örgütlü gücüne, antiamerikancı algının yüksekliğine rağmen ne yazıkki Komiser Cemil, hepsini düzeltmek istemesine rağmen düzeltemedi. Toplumsal dinamiklerin, Cemil’in dönemindeki kadar kuvvetli olmadığı günümüzde ise Behzat Ç.’nin de işi zor. Zaten tüm çözümü, kurtarıcı gibi bir tek kişiden beklemek de yanlış.

Sözümüzü, örgütlü bir halkın kahtramanlara ihtiyaç duymayacağını yineleyerek bitirelim.

www.sanalt.net

Bu haber şimdilik gerçekleşmemiş olsa da, gerçekleşmesi pekala mümkün olan ve gerçekleştiğinde de çoğu kimseyi şaşırtmayacak bir olayı şimdiden yazmamızın çok da sıkıntılı bir yanı olmasa gerek.

Burada sorulması gereken şey şudur: Bu tür haberlerin yaygın medyada yer bulma biçimi de artık iyice ortada iken neyin gerçek neyin sahte olduğunu nasıl bilebiliriz?

Bu haber, bizlere gösterilenlere hemen inandığımıza ve satır aralarını nasılda “kusursuzca” tamamladığımıza dikkat çekmek maksadıyla yayınlanmıştır.

Sürç-i lisan ettiysek affola!

Çarşı Niye Demirören Söylemine Karşı Değil

Rıdvan Akar forzabesiktas.com için yazdı

Beşiktaş taraftarı olarak bizler kendimizi Çarşı olarak bilinen o büyük şemsiyenin altında hissederiz. Zira Çarşı pek çok konuda bizim adalet ve vicdanımızla örtüşen bir duruş sergilemiştir. Bunun son örneği Van için gösterilen duyarlılıktı.

Ancak saygınlık zor kazanılan ama çabuk kaybedilen bir haslettir.

Çarşı’nın Pluton’dan Etoo’ya, nükleer santralden Hasankeyf’e kadar pek çok konuda gösterdiği hassasiyeti kendi “varlık nedeni” ile yani Beşiktaş ile de göstermesini beklemek hakkımızdır.

Eğer sevdalısı olduğunuz kulubün başkanı Şike Soruşturması sürecinde Fenerbahçe’yi kurtarmayı kendisine görev edinmişse, eğer sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı doğruları dile getiren -geçmişten beri dost olduğumuz- Altay Kulübünün başkanına “okur, haddini bil” demişse ve en beteri de sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı “Fenerbahçemiz” sözcüğünü böylesine keyfiyet içinde kullanabiliyorsa, Çarşı’nın da bir tepki göstermesini beklemek hakkımızdır.

Aksi takdirde “Çarşı’nın neye karşı” olduğunu sorgulamaya başlarız ki o takdirde Çarşı’yı “Asi” yapan o A mahsun kalır….

Kusura bakmayın arkadaşlar, geçmişte çokça sorgulanan ve sizleri de çok rahatsız ettiğini bildiğim, “Çarşı – yönetim” iddialarını boşa çıkarmak içir tarihi bir fırsat elinizdedir. Bu fırsatı harcamamanızı tavsiye ederim.

En azından o Denizli maçında dayak yiyen Beşiktaşlılar için…isterim.

Benim duruşum ise şudur: Statta iki elimi havaya kaldırır ve çapraz sallarım:

YETER DEMİRÖREN

Kaynak: Forzabesiktas.com